اجتماعات را مىآكند ، و مسئوليّت بيشتر آنها بر گردن ثروتمندان و مالدارانى است كه به وظيفهء دينى و انسانى خود عمل نمىكنند . « 1 » مگر مىشود كه تهيدستى ، مجالى براى انسان تهيدست و خانوادهء او باقى بگذارد تا از پرورش دينى و فرهنگيى شايسته برخوردار شوند ؟ و آيا بدون اين تربيت و فرهنگ مىشود براى افراد يا اجتماعات اميد صلاح و رستگارى داشت ؟ « 2 » تذييلى مهم ( 3 ) انفاق كردن براى دفاع از « عقيدهء حق » و گسترش « حماسهء جاويد » از آشكارترين مصداقهاى انفاق و لازمترين آنها ، كه جوهرى درخشان دارد ، و به صورتى ژرف در جانها مؤثّر مىافتد ، و براى انسان و انسانيّت سودمندتر است ، و در نزد پروردگار متعال محبوبتر ، انفاق كردن در راه دفاع از اصل حق ، و فرادارى مشعل هدايت و گسترش « حماسهء جاويد » است ، و تقويت اصول و مبانى ، و به اهتزاز آورى پرچم فرازمند « حق » ، تا توده هاى بشرى در سايهء آن جاى گيرند ، و با

--> « 1 » . در اينجا فراموش نكنيد مسئوليّت عالمان دينى و حاكمان اسلامى را ، زيرا اينانند كه بر آنان واجب است كه قدرتمندان در نظرشان ضعيف باشند ، تا « حق » را از آنان بگيرند ؛ و ضعيفان در نزدشان قوى باشند ، تا « حقّ آنان » را بستانند و به خود آنان برسانند ، نه به ديگران « 2 » . در اينجا - باز - اشاره مىكنيم كه آنچه را در بارهء مسئوليّت سنگين ثروتمندان و متكاثران نسبت به مستضعفان و محرومان - بر مبناى آيات و روايات - گفتيم ، در بيشتر احوال متوجّه حاكمان مىشود ، زيرا كه رفع استضعاف و محروميّت را وارد برنامه ريزيهاى جدّى نمىكنند ، و براى اجراى عدالت و اقامهء قسط - يا اصلا ، يا چنان كه نتيجه داشته باشد - نمىكوشند ، بلكه گاه خود ، به دليل برنامه ريزيهاى غلط و ناسالم و نابهنگام ، يا تحت تأثير نفوذيان خوش ظاهر طرار قرار گرفتن ، در ردهء عوامل عمدهء استضعاف و محروميّت آفرينى قرار مىگيرند ، و به گرگان فرصت طلب براى هر گونه سوء استفاده از منابع و اموال و امكانات عمومى فرصت مىدهند